von H.C.G.Lux

Ik weet van Dage noch nich so recht, worüm ik düsse groode Umweg fahrn müsst.
Ik harr to mien Fru seggt, dat ik up Tied nar Huus kamen wull. Un denn? Denn nehm ik doch min Handy un rööp ehr an, dat se denn doch nich up mi wachten sull!
Worüm? Ik weet nich, kehm dat so van binnen, vant Hart her?

Ik leet de Wagen in’t Döörp stahn un güng dann sünnig de lange Straat lang. Ik wüss dat noch, so dree, veer Kilometer weern dat ja woll ween. Dag üm Dag, Johr üm Johr bün ik düsse Weg nar de Schoel gahn, hen un ok torüg!
Dat weern woll över Fiftig Johr her, dat ik dat düssen Weg lang gahn bün. Ik kunnt sülvst nich seggen, worüm ik mi dor so vääl Tied mit loten harr. Fiftig Johr, dat is nu ja man mehr as ne halv Minschenläven. Un wat is dor nich allens passeert!

Tja, dat hett hier dormols doch n’beten anners utseihn, dar weer een sandige Weg, un bi son’ rechte Schietweer mit Rähn oder Snee mok dat nich unbedingt so’n Spooss dor langs to loopen. Wenn ik dor an denken do, mutt ik doch n’ bäten grienen. Abers wi harrn dat jo gor nich anners kennt un so hebbt wi dor ok nich so väl över lamenteert. Dat weer nu mol so!
Van Dage is an düsse Stä nu n‘ recht ördentlich Straat baut wor’n, mit Asphalt un so. Harrn wi uns gornich vöörstell’n kunnt, in de dormalige Tied.
»Nu kiek an«, sä ik to mi, »de oole Schaapstall steiht door ok jümmers noch!«
Achter son poor Bööm stunn de grad so as in min Kinner- dagen.
Wenn’t op’n Scholweg mol so as mit Emmern schütt’n de, kunnen wi dor stünnlang unnerstahn un een Dööntje nar de annere vertellen. Uns Moeder wüsst denn mol weer nich, war wi bleeb‘n weern. Dor mutt ik nu noch an denk’n.

So‘n halv Stünn much dat woll düürt hebb’n, denn käm ik üm de Kurve achter de Eekenwold un min Hart bleev mehrst stahn!
Door stunn dat ole Huus! Un dat leet mi jüst so an, as ik dat jümmers in’t Drööm seen har. Ik bleev stahn. Düssen Anblick, denn muss ik so recht utkosten. Uns Huus!

Uns ole Huus weer nu woll loos un leddig, dat harr ik all mol van anner Lüüd höört. Man as so’n Dünnerslag full dat nu över mi, ik kunn mi mehrst nich reugen!
Noch’n por Stappen, un ik stünn vöör de Huusdöör.
De grööne Farv, de harr noch min Opa anmoolt, dat weer woll son Ölfarv, dat de sük noch solang holln harr. Abers se weer denn doch avblattert’t, de Tied harr her doch tosett.
De Finsterschieven keeken mi an as wulln se seegen:” War büst du de heele Tied wähn? Wi hebben all up di wacht!”
Düsse Butzenschieven, wat harr min Moeder doch bannig schullen, wenn se de wienern müss! O Mann, dat harrn ji höörn musst! Jo, un nu weern nich mol väl darvan dor, de meenst’n weern woll tweegahn.

Kiek an, dar neven de Huusdöör an dat Reck, vull gröön‘t Moos, wasst jümmers noch de ole Rosenstruuk. Dat is so’n lütt Wunner! De bleiht so as in de beste Dagen, so’n balkendüüster’n Rosen! So een wunnerscheune roode Rosenfarv is dat!

Dor achtern in’n Goorn, steiht unner de groode Lind de ole morsche Holtenbank. Ringelbloemen wassen dorümm. Un denn is dor noch de groode Disch ut Steen, dat weer mol son olen Möölsteen ween!
Och nee, wenn ik door an denken do: Door säten all de Minschen bi een van de veelen Familiendagen, de in düsse Goorn fieert wöörn! Weest‘, dor güng dat jümmers hoch her, dor wurd lacht un sungen, so mennigmol ok danzt.
Ik stappt nu dör de Poort un keem achtert Huus in’n Goorden.Dor geiht de Sandpatt hendol to de lütte Bäk, de an‘ Avend jümmers so vöör sük hen sustern de. Enn Handvull Wacholderbuschen stunnen dor, un n‘ heel Bült van dat lilafarven Heidkruut!
O Mann, wenn ik dor an denken mutt, ward mi doch heel anners tomoote. Hier seet ik mit min eerst Deern, wi harrn uns leev un wulln uns Leevdag nicht mehr utnannergahn! Un denn, n‘ Rieg van Dagen later, keem dann de Traanen!
Afscheed -un vergeet mi nich -un ik hebb di leev- un ik denk jümmers an di- all dor an must ik nu denken. Wannehr weer dat? Vör fieftig, sösstig Johr’n?
Ik sett mi an de ole Born, war de Steenen all van avfallen sünd. Deep unnen kann ik noch n‘ bäten Water seihn, heel deep as so n‘ Speegel.
Baven an’n Häven stiegt een Leerk up, se singt so hell as n‘ Sülverklock. Ik denk dorbi an de Kinnertied un an de Jöögd.
Un mi fallt dorbi in: Güstern is Güstern un lang all vörbi! Man ik sitt dor jümmers noch un kann mi nich so recht lossrieten. Un jümmers noch steiht dor dat ole Huus ünner de ole Lindenbööm. Dat kiekt mi an mit sien trurigen Finsteroogen, mi ward heel mall in de Bost.
Ik stah up un will mi so sachten up’n Weg moken, wull de annere Weg an de Bäk langst gahn, ünner de Birkenbööm.
Dor fallt mi miteens nu eers watt up, wat ik vörher nich seihn harr. Ik kiek, kiek nochmol, dat is, as wenn mi dor een mit’n Hamer vöör de Kopp sleiht. Ik kann’t nich glöven, nich begriepen:

Dor steiht, middenmang up de Wieschen, een grode Schild met swatte grode Bookstaven:

HIER ENTSTEHT IHR NEUES EINKAUFSZENTRUM

Ik weet ook nich worvan dat kümmt, kann nich mehr recht kieken. Ik hebb dor woll Sand inne Oogen kreeg’n.
De Weg torügg nar min Auto weer woll de langste Weg, de ik in de leste Tied gahn bün. Ik höört nix mehr un ik hebb ok nix mehr seihn. Blot de lütte Leerk mit eer Sülverglockenstimmtje, de höört ik noch, as ik all weer up de Autobahn weer.
Man ik kunn ehr nich mehr verstahn, so as ik dat inne Kinnertied kunn. Kann ja ween, dat se ok blot noch to Besöök weer...

Einige Übersetzungen:

Afscheed---------------Abschied
Bäk-----------------------Bach
Born----------------------Brunnen
Bost----------------------Brust
Besöök-----------------Besuch
Dünnerslag------------Donnerschlag
Güstern-----------------Gestern
Goorn--------------------Garten
Jöögd---------------------Jugend
Heel Bült----------------große Menge, Haufen
Leerk---------------------Lerche
Stappen-----------------Schritte
Schietweer ------------Mistwetter
Rähn---------------------Regen
Schoel-------------------Schule
Stappen-----------------Schritte
Sandpatt----------------Sandweg

 

Dat ole Huus

top
PF_li
PF_re
PF_ob