Gesine

von H.C.G.Lux

De Storm weihte höllsch üm dat eensam Huus op de Hööchte, trock an dat faste Reetdack un he provt dorbi, de Finsterladen ut de Angeln to rieten. De wilde Roosen an de Huuswand wörnn dorbi hen un herreten und danzten in de Takt van de Wind. Se wüssen all van ole Tieden her dat Geheemnis, sük antopassen, to bögen und doch eer eegen Natur nich to verleer’n.

Ik stunn nu op eenmal vöör düsse wunnerscheune ole Huusdöör. Dat Farvspeel in Blaag un Witt weer recht faszineernd, veer lütte Schieven düden op een Spoor van Romantik.
Ik harr nu all‘n poor maal an de Döör kloppt, man keeneen harr dat woll höört. Dorbi wull ik doch man blots weeten, wo ik noch vöör de Avend na mien Pension torüggkamen kunn.
Weest, Ik harr mi so recht op mien Wannerpadd verbiestert! Mit Avkörten harr ik versöcht, een lütten Tick gauer na Huus to kamen, man dat wer dann nix warr’n. Op eenmal weer ik in een ganz annere Kant rutkamen. Un de Storm, de nu miteens över dat Land jagen dee, weer mi nu wiss nich to Hülp kamen.

Liek as ik mi nu wedder op de Weg maken wull, höört ik van binnen een sachten Lud. De Döör gung een lütte Spalt open un ik keek in dat Halvdüüster van de Deel in twee Ogen, de mi verfehrt ankeken! Dat weren’n poor Oogen, as ik ehr noch keen een mal sehn harr. Oogen, de wussen, wo dat Leven weer un doch op eens as een lütte Deern in de Welt keeken dehn. Ik kunn mi dor gornich van lösrieten, so was ik van düsse Oogen faszineert.

Denn, op eens, de Stimm van een jung Fruminsch.
»Ja? Kann ik wat vör Se doon?«

Een wunnerbor Stimm, so kloor und melodisch. Un as de Döör jümmers noch bit op de smaal Spleet to bleev, wüss ik jümmers noch nich, wat mi dor vör’n Minsch ankeek. Man de Oogen un de Stimm harrn mi so recht dör’n Wind brocht, ik kunn eerstmols gor nix segg’n.

»Willn Se mi nich segg’n, wat Se eentlich wulln?«
Ehr Stimm weer nu doch een beten hiddelich.
«Moin«, see ik, »dat deiht mi leed, dat ik Se stöört hebb«.
Ik harr nu endlich mien Spraak weerfunnen. »Ik wull geern na Oeverdiek, hebb mi dor glatt verbiestert, köön‘t Se mi de Weg wiesen? «
»Na Oeverdieck? Oh man, dat is aber noch een wiede Streck. Twee Stünnen hebben Se dor noch vöör sük. «

Een wunnerscheun jung Fruu mit lang flassblond Hoor makt nu de Döör op. Een poor Oogen so blage as Aquamarin keeken mi ut een sünnbruun Gesicht an. Een blagwitt kareerte Rock un een witte Bluus mit moie Tacken an de Arms leeten so an as een Bild van Rembrandt!

Se wies nu mit ehr Hand achter sück.
»Kamen Se eerst mol na binnen. Se latenn as n’ natten Börnhardiner! « grient se mi an. »Ik hebb mi grad eben een Koppje Tee makt. Drinkt Se een mit? «
Ik nickkoppte. In de lütje Deel nehm se mi mien Jack un Mütz af un se denn to mi:
»Trecken Se man ehr Schoh ut, de sünn ja pietschnatt. Dor stahn Pantüffel! «

Denn mok se een Döör open un wi stunn’n in de Wahnstuv vun dit ole Fischerhuus. Un dat was liek so, as ik mi dat jümmers vöörstellt harr, een wunnerscheune ole Balkendeek, heel ollersbruun vun all de Johr’n. Denn de ole Schapp un de Disch ut Eekenholt, un de Butzenschieven vun de Finster, dat weer alln’s so as dat in so veel vun de ole Riemels von Theodor Storm vöörkehm. Un denn noch de Kleuren vun de Bloemenstruus op den Disch, dat weer woll so’n recht kommodsche Indruck, de ik hier kreeg!

»Se-, Se sünd seeker een groot Deel mehr an Kommodigkeit wennt«, meent se denn, » man hier is alln’s so bleeven, wo dat weer, as mien Öllern noch leevten, un dorüm kam ik ok all Johr hierher. Ik hebb dit ole Huus leev, un ok de Afschedenheit hier baven is mit nix to verglieken!«
»Setten se sük doch«, sä se denn un wies op een vun de moie ole Stöhl mi dat Reetgeflecht.

»Ohh«, meent se denn un lacht dorbi hell op, »dat harr ik bold vergeeten: Mien Nam is Gesine! «
Un nu stellt ik mi ok vöör un denn weern wi bold midden in een Klönsnack.
Wi klönten över dat Leven hier anne Küst, de ole Tied, tja - eentlich över Gott un de Welt!
Inne Twüschentied harr se nu all de Tee in so‘n ole Teepott op de Disch bröcht.
In de Teekoppjes de goldbruune Tee, een lütje Barg vun een Kluntje keek baven ut een Rahmwulkche ruut.

Dat wass so’n recht lecker Saak, de ik all heel lang nich mehr hatt harr. Ik sä dat denn ok to ehr, se meent denn, dat keem woll vun dat Regenwater, mit de se de Tee opbröhn dee.
»Ik kenn dat gor nich anners«, sä se denn, »wi makt dat all siet Johrhunnerden so. Ik sülm drink de Tee nienich anners! «

Ik keek nu döört Finster na buten. De Storm harr sük leggt un üm dat Huus weer dat nu sacht n’beten schummrig. Ik harr so dat Geföhl, dat nu de Tied kamen weer, dat ik gahn musst, ik wull doch ok noch vöör’t Düüstern in mien Pension ankamen.
Gesine bröcht mi noch anne Döör, ik harr mien dröög Saken antrucken, un as wi nu buten stunn’n, wees se mi de Weg nah Oeverdiek, war ik ja henwull.
As ik nu Tschüss seggn de, frog ik ehr noch, of ik ehr mol weddersehn kunn.
»Ik glöv nich!« sä se denn, un in ehr Stimm weer son Spoor vun Truur to höör’n.
»Man dat weer een wunnerbor Stünn vöör mi! Holln se de in ehr Gedanken, ja? Ik will dat ok doon! «

To’n Avscheed gevt se mi denn noch ehr köhlig Handje, keek mi noch eenmol lang inne Oogen un kört drup weer ik ok all wedder op mien Padd, de se mi weesen harr.

Heel laat an de Avend keem ik denn in mien Pension an. As ik denn een Tied later an mien Disch weer un mien Avendeeten vöör mi harr, leet ik nochmol de Nahmiddag an mien innerste Oog langslopen.
Die Weertsfruu froogt mi noch eben, wo ik denn vandage bi de Storm längswannert weer. As ik her dat vertellt harr, un ok von de ole Fischerhuus vertellte, keek se mi unglöövsch an un sä denn:
»Dat kann gor nich wähn. Dat ist unmööglich! «
Ehr Woorden klungen so fast und ahn Twiefel. Ik keek ehr unversehns an un weer baff, wat se mi dor sä.
»Dor stahn man blots noch een poor Müürn von dat ole Fischerhuus, dat door all vöör över hunnert Johren tosamenfall’n is! Dor givvt dat nümms mehr. Keeneen wahnt dor! Hebbt se dat dröömt? «
Se schüddelt ehrn Kopp in een Tour.
»De lesste Minsch, de dor wahnt hett, weer de Dochter von de ole Fischerslüüd. Se nohm sük een poor Johr later, na de Dot van de Öllern, dat Leven! «

Ik keek de Weertsfruu verbaast an. Ik kunn dat eenfach nich glöven! Un denn, op eens, denn sä se noch bilöpig:
»Ehr Naam weer Gesine! «

Einige Übersetzungen:

Avkörten-------------Abkürzen
bilöpig----------------beiläufig

Hööchde-------------Anhöhe
Farvspeel-------------Farbenspiel
gauer-----------------schneller
Halvdüüster-----------Halbdunkel
verfehrt---------------überrascht
Deel------------------Diele-
Fruminsch-------- ----Frau
Halvdüüster-----------Halbdunkel
hiddelich--------------unwirsch, nervös
Keeneen--------------Niemand
Kleuren---------------Farben
Kluntje----------------Kandis
later-------------------später
moie Tacken---- -----hübsche Spitzen
Naam-----------------Name
nienich-----------------niemals
Öllern------------------Eltern
Patt-------------------Weg
Rahmwulkche----------Sahnewölkchen
Schapp----------------Schrank
Spleet-----------------Spalt
Stöhl------------------Stühle
verbiestert-------------Verirrt
verbaast---------------verwirrt
Weertsfru-------------Wirtin
Wahnstuv-------------Wohnstube

 

top
PF_li
PF_re
PF_ob